Wrzesień dopisuje mi kolejny rok
Idę sama przez park, który powoli rdzewieje,
jak fotografia pozostawiona zbyt długo na słońcu.
Dzisiaj kalendarz wypowiada moje imię,
lecz udaję, że go nie słyszę.
Wolę szelest liści pod stopami.
One nie pytają, czy cieszę się z kolejnego roku.
Wiatr niesie zapach mokrej ziemi,
a ja niosę wszystkie dawne siebie.
Dziewczynę, która bała się przyszłości,
i tę, która wierzyła, że ma jej nieskończenie wiele.
Obie milczą.
Na pustej ławce zostawiam niewypowiedziane życzenie,
niech jesień zrobi z nim, co zechce.
Może zakopie je pod liśćmi,
może poniesie daleko.
Nie potrzebuję dziś tortu ani świec,
wystarczy mi blade światło pomiędzy drzewami.
Bo czas nie zawsze przychodzi z hukiem,
czasem tylko kładzie chłodną dłoń na ramieniu
i prowadzi nas cicho w stronę następnej jesieni.
Dodaj komentarz