Teatr, w którym wciąż gra moje wczoraj
Przeszłość podnosi kurtynę każdej nocy,
choć teatr od lat powinien być zamknięty.
Na scenę wychodzą moje dawne dni,
ubrane w światło, którego już nie pamiętam.
Mówią słowami sprzed pożegnań.
Siedzę sama w pierwszym rzędzie.
Pojawiają się ludzie zgubieni po drodze,
wciąż młodzi, wciąż nieświadomi końca.
Chciałabym przerwać przedstawienie,
wbiec na scenę i zatrzymać ich ramionami.
Lecz pamięć nie pozwala zmieniać scenariusza.
Tęsknota pracuje tutaj jako sufler,
podpowiadając sercu zapomniane kwestie.
Znam je wszystkie,
choć każda brzmi jak rana.
Wreszcie światła zaczynają gasnąć,
a przeszłość kłania się bez uśmiechu.
Nie klaszczę.
Tylko patrzę, jak kurtyna zasłania moje dawne życie,
i czekam na noc, żeby zobaczyć je jeszcze raz.
Dodaj komentarz