Noc, w której świat pamięta drogę
Grudzień rozsypuje srebro po dachach,
jakby niebo pękło od nadmiaru gwiazd.
Śnieg schodzi cicho na ziemię,
zasypując zmęczone ulice.
W każdym oknie rodzi się małe słońce,
a domy zaczynają pachnieć dzieciństwem.
Cynamon miesza się z igliwiem,
pomarańcze przechowują lato pod skórką,
choinka przynosi kawałek uśpionego lasu,
i nawet noc wydaje się mniej samotna.
Chciałabym, żeby trwała dłużej.
Na gałęziach wiszą kruche planety,
każda z innym grudniem w środku.
W jednej widzę siebie sprzed lat,
czekającą na pierwszą gwiazdę.
W drugiej śmieją się dawne twarze,
jeszcze nieświadome przemijania.
Dotykam szkła ostrożnie,
jakby pamięć mogła się stłuc.
Może właśnie może.
Dlatego nie zdejmuję dłoni.
Wieczór siada przy naszym stole,
ubrany w biały obrus i światło świec.
Opłatek kruszy się między palcami,
a życzenia drżą bardziej niż płomienie.
Mówimy sobie: „do następnych Świąt”,
jakby słowa potrafiły zatrzymać czas.
Chcę wierzyć, że potrafią.
Chociaż przez tę jedną noc.
Za szybą śnieg pisze baśń,
której nikt rano nie przeczyta.
Latarnie mają złote aureole,
drzewa stoją w białych koronach.
Może gdzieś naprawdę wydarza się cud.
Może właśnie tutaj.
W zwyczajnym pokoju pełnym bliskich.
Kolęda otwiera drzwi pamięci,
a zza nich wychodzą dawne Wigilie.
Wracają głosy, zapachy, gesty,
i dłonie, których czas już nie odda.
Przez chwilę wszyscy znów jesteśmy razem.
Później noc robi się głęboka,
lecz choinka nadal pilnuje światła.
Patrzę na nią jak na małą latarnię,
postawioną na brzegu przemijania.
Niech świeci dla tych, którzy są daleko,
dla tych, którzy mieszkają już tylko w pamięci,
i dla nas, póki jeszcze możemy powiedzieć sobie: zostańmy.
Dodaj komentarz