Miasto, którego nie ma na żadnej mapie
Noszę w sobie miasto opuszczone przez czas,
gdzie latarnie wciąż świecą dla dawnych przechodniów.
Ulice pamiętają kroki, których już nie słyszę,
a okna przechowują światło minionych wieczorów.
Czasem wracam tam we śnie.
Zawsze jestem spóźniona.
Na placu stoi zegar bez wskazówek,
jakby przeszłość odmówiła dalszego przemijania.
Pod nim czekają moje młodsze twarze,
lecz żadna nie poznaje mnie dzisiejszej.
To boli bardziej niż zapomnienie.
Nostalgia sprzedaje bilety w jedną stronę,
a ja za każdym razem kupuję jeden.
Wciąż wierzę, że gdzieś prowadzi.
Nad ranem miasto zaczyna znikać,
kamienice rozpływają się w ciszy,
a ja zostaję z pustymi dłońmi.
Tylko smutek wraca ze mną do teraźniejszości,
niosąc pod płaszczem klucze do wszystkich zamkniętych wczoraj.
Dodaj komentarz