Księgarnia zamkniętych wczoraj
Przeszłość pachnie papierem pożółkłym od dotyku,
jak księgarnia zamknięta przed wielu laty.
Na półkach stoją moje dawne dni,
każdy z zagiętym rogiem w miejscu szczęścia.
Otwieram je po ciemku,
bo światło teraźniejszości psuje ich kolory.
Między stronami znajduję ludzi,
którzy kiedyś byli całym rozdziałem.
Dzisiaj zostały po nich pojedyncze zdania,
lecz wciąż znam je na pamięć.
Serce jest upartym czytelnikiem.
Tęsknota przesuwa palcem po marginesach,
szukając dopisków, których nigdy nie zrobiłam.
Najwięcej miejsca zostawiłam na „zostań”.
Nikt go wtedy nie przeczytał.
Czas zatrzasnął książkę,
zanim poznałam znaczenie ostatniej strony.
Teraz wracam do niej każdej nocy,
choć wiem, że zakończenie się nie zmieni,
i płaczę za historią, w której wciąż
byłam przed pożegnaniem.
Dodaj komentarz